Bazen insan bir g\u00f6lgenin alt\u0131nda oturur ve d\u00fcnya, hi\u00e7 beklemedi\u011fi bir yerinden sessizle\u015fir. Ne b\u00fcy\u00fck bir olay olur ne de insan\u0131 sarsacak bir haber gelir. Her \u015fey yerli yerindedir asl\u0131nda. Yol yol olmaya, a\u011fa\u00e7 a\u011fa\u00e7 olmaya, insanlar kendi h\u00e2llerince y\u00fcr\u00fcmeye devam eder. Fakat bak\u0131lan yerlerin \u00fczerine ince bir sessizlik \u00e7\u00f6ker. Sanki d\u00fcnya sesini k\u0131sm\u0131\u015f, hareketini yava\u015flatm\u0131\u015f, kendini biraz geriye \u00e7ekmi\u015ftir.<\/p>\n\n\n\n
G\u00fcne\u015f g\u00f6r\u00fcnmez belki. Bir binan\u0131n ard\u0131ndad\u0131r, bir duvar\u0131n arkas\u0131nda kalm\u0131\u015ft\u0131r ya da sadece \u0131\u015f\u0131\u011f\u0131yla oradad\u0131r. Ama varl\u0131\u011f\u0131 her \u015feye sinmi\u015ftir. Ta\u015flar\u0131n \u00fczerinde, kald\u0131r\u0131m\u0131n k\u0131y\u0131s\u0131nda, yapraklar\u0131n a\u00e7\u0131kta kalan y\u00fcz\u00fcnde, g\u00f6lgelerin par\u00e7al\u0131 d\u00fc\u015f\u00fc\u015f\u00fcnde kendini belli eder. I\u015f\u0131k serttir ama rahats\u0131z etmez. G\u00f6lge serindir ama karanl\u0131k de\u011fildir. \u0130kisi aras\u0131nda, insan\u0131n i\u00e7ine i\u015fleyen tuhaf bir a\u00e7\u0131kl\u0131k vard\u0131r. Ne tam d\u0131\u015far\u0131da hissedersin kendini ne de i\u00e7eride.<\/p>\n\n\n\n
Bir esinti gelir sonra. Belki \u00e7ok hafif. Yapraklar\u0131n ucunu oynatacak kadar, y\u00fcz\u00fcne de\u011fip ge\u00e7ecek kadar. Ama o k\u00fc\u00e7\u00fcc\u00fck hareket, insan\u0131n i\u00e7indeki kalabal\u0131\u011f\u0131 bir anda da\u011f\u0131t\u0131r. Az \u00f6nce zihnin i\u00e7inde var olan ne varsa geri \u00e7ekilir. \u0130\u015fler, planlar, konu\u015fmalar, bekleyen cevaplar, yeti\u015filmesi gereken yerler\u2026 Hepsi sanki ba\u015fka birinin hayat\u0131na aitmi\u015f gibi uzakla\u015f\u0131r. \u0130nsan kendi d\u00fc\u015f\u00fcncelerinin bile d\u0131\u015f\u0131na \u00e7\u0131km\u0131\u015f gibi olur.<\/p>\n\n\n\n
O an d\u00fcnya durmam\u0131\u015ft\u0131r. Bunu bilirsin. Bir yerlerde kap\u0131lar a\u00e7\u0131l\u0131r, telefonlar \u00e7alar, insanlar konu\u015fur, biri acele eder, biri bekler, biri g\u00fcler, biri yorulur. Fakat senin bulundu\u011fun yerde zaman durmu\u015f gibidir. Daha do\u011frusu sen, zaman\u0131n i\u00e7inden bir par\u00e7a ayr\u0131lm\u0131\u015fs\u0131nd\u0131r. Ak\u0131\u015f s\u00fcrmektedir ama seni ta\u015f\u0131m\u0131yordur. Hayat devam etmektedir ama sen o devam edi\u015fin i\u00e7inde g\u00f6r\u00fcnmez bir bo\u015fluk gibi durursun.<\/p>\n\n\n\n
Bu, keder de\u011fildir. \u0130nsan\u0131 ezen, i\u00e7ine kapatan, a\u011f\u0131rla\u015ft\u0131ran bir duygu de\u011fildir. Mutluluk da de\u011fildir. Sevin\u00e7 gibi a\u00e7\u0131k, h\u00fcz\u00fcn gibi koyu, \u00f6zlem gibi tan\u0131d\u0131k de\u011fildir. Daha garip, daha isimsiz bir h\u00e2l. Var oldu\u011funu bilirsin ama sanki hi\u00e7bir yere de\u011fmiyorsundur. Oradas\u0131nd\u0131r ama oraya ait de\u011filsindir. G\u00f6r\u00fcrs\u00fcn ama g\u00f6r\u00fclmezsin. D\u00fcnyan\u0131n i\u00e7indesindir ama d\u00fcnyan\u0131n senden haberi yoktur.<\/p>\n\n\n\n
Asl\u0131nda hep b\u00f6yledir belki. D\u00fcnya \u00e7o\u011fu zaman bizden habersiz ya\u015far. Fakat bunu her zaman fark etmeyiz. \u0130nsan kendi i\u015flerinin, kendi konu\u015fmalar\u0131n\u0131n, kendi bekleyi\u015flerinin i\u00e7inde ya\u015farken kendini ister istemez merkeze yak\u0131n bir yerde san\u0131r. G\u00fcnl\u00fck hayat bunu besler. Arayanlar, soranlar, yap\u0131lacaklar, yeti\u015fecek i\u015fler, kurulacak c\u00fcmleler, verilecek cevaplar insana bir a\u011f\u0131rl\u0131k verir. Varl\u0131\u011f\u0131n\u0131 s\u00fcrekli hat\u0131rlat\u0131r. Oysa b\u00f6yle bir sessizlikte b\u00fct\u00fcn bunlar bir s\u00fcreli\u011fine susar ve insan kendini ilk kez merkezden de\u011fil, kenardan g\u00f6r\u00fcr.<\/p>\n\n\n\n
Sokaktan birileri ge\u00e7er. Y\u00fczleri belirgin de\u011fildir belki. Sesleri tam duyulmaz. Biri elinde bir \u015fey ta\u015f\u0131r, biri a\u011f\u0131r y\u00fcr\u00fcr, biri kar\u015f\u0131ya bakar, biri g\u00f6lgeye yakla\u015f\u0131r, biri g\u00fcne\u015fin i\u00e7inden ge\u00e7ip gider. Her biri kendi hayat\u0131n\u0131n i\u00e7inde tamamd\u0131r. Her birinin akl\u0131nda ba\u015fka bir \u015fey vard\u0131r. Birinin eve yeti\u015fmesi gerekir, birinin can\u0131 s\u0131kk\u0131nd\u0131r, biri bir \u015fey d\u00fc\u015f\u00fcnmeden y\u00fcr\u00fcyordur, biri i\u00e7inden kim bilir hangi c\u00fcmleyi ge\u00e7iriyordur. D\u0131\u015far\u0131dan bak\u0131nca hepsi k\u00fc\u00e7\u00fck hareketlerdir. Ama her hareketin arkas\u0131nda ayr\u0131 bir d\u00fcnya vard\u0131r.<\/p>\n\n\n\n
\u0130nsan\u0131 en \u00e7ok d\u00fc\u015f\u00fcnd\u00fcren de budur. Ayn\u0131 g\u00f6ky\u00fcz\u00fcn\u00fcn alt\u0131nda, birbirinden habersiz bu kadar \u00e7ok i\u00e7 d\u00fcnya vard\u0131r. Her insan kendi roman\u0131n\u0131 ya\u015far. Kimi roman\u0131n g\u00fcr\u00fclt\u00fcl\u00fc bir sayfas\u0131ndad\u0131r, kimi sessiz bir b\u00f6l\u00fcm\u00fcnde. Kimi sevincini ta\u015f\u0131r, kimi yorgunlu\u011funu, kimi kimseye s\u00f6ylemedi\u011fi bir k\u0131rg\u0131nl\u0131\u011f\u0131. Sen onlar\u0131n hi\u00e7birinde yoksundur. Onlar da senin i\u00e7inde yaln\u0131zca uzaktan ge\u00e7en g\u00f6r\u00fcnt\u00fcler kadar yer eder. Buna ra\u011fmen ayn\u0131 anda, ayn\u0131 \u0131\u015f\u0131\u011f\u0131n alt\u0131nda, ayn\u0131 havan\u0131n i\u00e7inde bulunursunuz.<\/p>\n\n\n\n
Bu yak\u0131nl\u0131k ve uzakl\u0131k birlikte gelir insana. Herkes \u00e7ok yak\u0131nd\u0131r; birka\u00e7 ad\u0131m \u00f6tede, ayn\u0131 kald\u0131r\u0131mda, ayn\u0131 soka\u011f\u0131n i\u00e7inde. Ama herkes \u00e7ok uzakt\u0131r; kendi zihninde, kendi ge\u00e7mi\u015finde, kendi hesab\u0131nda, kendi sessizli\u011finde. \u0130nsan bunu fark edince, kendi varl\u0131\u011f\u0131 da incelir. Bir isim olmaktan, bir g\u00f6rev olmaktan, bir hayat\u0131n sahibi olmaktan k\u0131sa bir s\u00fcreli\u011fine \u00e7\u0131kar. Sadece bakan biri olur. G\u00f6lgede oturan, \u0131\u015f\u0131\u011f\u0131 izleyen, r\u00fczg\u00e2r\u0131 hisseden biri.<\/p>\n\n\n\n
An\u0131lar da b\u00f6yle zamanlarda b\u00fcy\u00fck bir dalga gibi gelmez. \u0130nsan ge\u00e7mi\u015fin alt\u0131nda ezilmez. Sadece k\u00fc\u00e7\u00fck par\u00e7alar belirir. Bir \u00e7ocukluk soka\u011f\u0131. Eski bir pencere. S\u0131cak bir ta\u015f. Bir yaz g\u00fcn\u00fc. Birinin yar\u0131m kalm\u0131\u015f g\u00fcl\u00fc\u015f\u00fc. Bir yerden gelen belli belirsiz bir koku. Bunlar hesap sormaz, i\u00e7 yakmaz, insan\u0131 eskiye \u00e7a\u011f\u0131rmaz. Sadece ge\u00e7erken g\u00f6r\u00fcn\u00fcrler. Sanki r\u00fczg\u00e2r, unutulmu\u015f bir an\u0131n\u0131n \u00fczerindeki tozu hafif\u00e7e kald\u0131r\u0131r ve sonra yine yerine b\u0131rak\u0131r.<\/p>\n\n\n\n
\u0130nsan kendi hayat\u0131na da b\u00f6yle bakar o s\u0131rada. Sahip oldu\u011fu, korudu\u011fu, b\u00fcy\u00fctt\u00fc\u011f\u00fc \u015feyler bir s\u00fcreli\u011fine adlar\u0131n\u0131 kaybeder. Meseleler mesele olmaktan \u00e7\u0131kar. H\u0131rslar, k\u0131rg\u0131nl\u0131klar, beklentiler, insan\u0131n i\u00e7inden ge\u00e7ip de kendine bile tam s\u00f6ylemedi\u011fi k\u00fc\u00e7\u00fck istekler sessizle\u015fir. Hi\u00e7bir yere yeti\u015fmemek, hi\u00e7bir \u015feyi tamamlamak zorunda olmamak, hi\u00e7bir bak\u0131\u015fta aran\u0131yor olmamak tuhaf bir rahatl\u0131k verir. Yok olmak de\u011fil bu; biraz eksilerek hafiflemek.<\/p>\n\n\n\n
Sonra bir hareket gelir. \u00d6nce k\u00fc\u00e7\u00fck bir \u015fey. Daha belirgin bir ses, yak\u0131ndan ge\u00e7en biri, g\u00f6lgenin de\u011fi\u015fmesi, insan\u0131n akl\u0131na ans\u0131z\u0131n d\u00fc\u015fen s\u0131radan bir zorunluluk. D\u00fcnya yeniden h\u0131z\u0131n\u0131 hat\u0131rlat\u0131r. Az \u00f6nce kenar\u0131nda durdu\u011fun ak\u0131\u015f seni yine i\u00e7ine al\u0131r. Kalkars\u0131n, y\u00fcr\u00fcrs\u00fcn, konu\u015fursun, telefona bakars\u0131n, bir i\u015fi d\u00fc\u015f\u00fcn\u00fcrs\u00fcn. Hayat kald\u0131\u011f\u0131 yerden de\u011fil, zaten s\u00fcrmekte oldu\u011fu yerden devam eder.<\/p>\n\n\n\n
O k\u0131sa sessizlik, insana y\u00fcksek sesle bir \u015fey \u00f6\u011fretmez. Bir h\u00fck\u00fcm vermez, bir ders a\u00e7maz, bir cevap dayatmaz. Sadece g\u00f6sterir. Herkes kendi d\u00fcnyas\u0131n\u0131 ya\u015far. Kimse b\u00fct\u00fcn hik\u00e2yelerin ortas\u0131nda de\u011fildir. Bir insan\u0131n g\u00f6r\u00fcnmedi\u011fi, bilinmedi\u011fi, aranmad\u0131\u011f\u0131 yerlerde de hayat b\u00fct\u00fcn geni\u015fli\u011fiyle devam eder. Bunu fark etmek insan\u0131 k\u00fc\u00e7\u00fcltmez; yaln\u0131zca yerine koyar. Ve bazen insan, kendi yerine sessizce raz\u0131 oldu\u011funda, d\u00fcnya daha uzak de\u011fil, daha ger\u00e7ek g\u00f6r\u00fcn\u00fcr.<\/p>\n\n\n\n