Bir s\u00fcredir fark etmeden h\u0131zland\u0131k.
D\u00fc\u015f\u00fcnmeden karar veriyor, tartmadan y\u00f6n de\u011fi\u015ftiriyoruz. \u201c\u015eimdi\u201dnin sesi o kadar y\u00fckseldi ki, \u201csonra\u201dy\u0131 ve \u201cni\u00e7in\u201di duyamaz h\u00e2le geldik. Oysa insan, sadece ya\u015fad\u0131\u011f\u0131 andan ibaret de\u011fildir; ge\u00e7mi\u015fiyle, niyetiyle ve varaca\u011f\u0131 yerle anlam kazan\u0131r.<\/p>\n\n\n\n
Bug\u00fcn bir\u00e7ok hata k\u00f6t\u00fcl\u00fckten de\u011fil, aceleden yap\u0131l\u0131yor.
Zevk, arzu, \u015fevk ve nefs; bir an i\u00e7in her \u015feyi bast\u0131rabiliyor. O an \u00f6yle g\u00fc\u00e7l\u00fc hissediliyor ki sanki ba\u015fka ihtimal yokmu\u015f gibi davran\u0131yoruz. Zaman duruyor, d\u00fcnya daral\u0131yor ve insan, kendini o ana mecbur san\u0131yor. \u0130\u015fte aldan\u0131\u015f tam da burada ba\u015fl\u0131yor.<\/p>\n\n\n\n
Eskilerin sade ama derin bir s\u00f6z\u00fc vard\u0131r: Bu y\u00fczden mesele yaln\u0131zca zevk, arzu ya da \u015fehvet meselesi de\u011fildir. An ya\u015fan\u0131r; ama h\u00fck\u00fcm kurmas\u0131na izin verilmez. Baz\u0131 d\u00fc\u015f\u00fcnceler vard\u0131r ki, d\u00fczyaz\u0131 yetmez; insan, kelimeleri durdurarak konu\u015fur.<\/p>\n\n\n\n Zevki hayat sanan aldan\u0131r, G\u00f6z g\u00f6rmez olur bazen, vicdan susar, Haz gelir, misafir gibi konar, Zaman susar, an h\u00fck\u00fcm kurar, Sab\u0131r, beklemek de\u011fildir yaln\u0131z, \u0130nsan bazen sustu\u011funda, kendini daha net duyar.<\/p>\n\n\n\n Her istek emir de\u011fildir. Her \u00e7a\u011fr\u0131 cevap beklemez. \u0130nsan, an\u0131n i\u00e7inde ya\u015far; ama ruhu anda terk ederse yolunu kaybeder.<\/p>\n\n\n\n Ve bazen en do\u011fru motto, en sade olan\u0131d\u0131r: Rafet \u00c7A\u011eLAR<\/p>\n\n\n\n
\u201cD\u00fcnya mal\u0131 bal dad\u0131, d\u00fcnya adam\u0131 aldad\u0131.\u201d<\/strong>
Yani d\u00fcnya tatl\u0131d\u0131r; ama o tatl\u0131l\u0131k insan\u0131 fark ettirmeden aldat\u0131r. Sorun d\u00fcnyan\u0131n kendisi de\u011fildir; onu nihai sanmak, ge\u00e7iciyi kal\u0131c\u0131 yerine koymakt\u0131r.<\/p>\n\n\n\n
Mesele, d\u00fcnyaya aldanmamak, an\u0131 putla\u015ft\u0131rmamak meselesidir.<\/p>\n\n\n\n
\u00c7\u00fcnk\u00fc an ge\u00e7er, iz ruhta kal\u0131r.<\/p>\n\n\n\n
Ate\u015fle \u0131s\u0131nan, k\u00fclle uyan\u0131r.
Her ate\u015f, insan\u0131 hakikate g\u00f6t\u00fcrmez;
Her y\u00fcr\u00fcy\u00fc\u015f de var\u0131\u015f de\u011fildir.<\/p>\n\n\n\n
\u0130nsan, sustu\u011funu kader sanar.
Ruh l\u00e2l oldu\u011funda, y\u00f6n kaybolur;
\u0130nsan, kendine s\u00fcrg\u00fcn olur.<\/p>\n\n\n\n
G\u00fcler y\u00fczl\u00fcd\u00fcr, y\u00fck\u00fcn\u00fc saklar.
Giderken ard\u0131nda iz b\u0131rak\u0131r,
O iz, \u00f6mre yolda\u015f olur.<\/p>\n\n\n\n
\u201c\u015eimdi\u201d der, ba\u015fka ihtimali bo\u011far.
Oysa an, emanet bir durakt\u0131r,
Ruh ebed\u00eeye yol al\u0131r.<\/p>\n\n\n\n
Menzile a\u00e7\u0131lan i\u015ftir biraz.
Her \u00e7a\u011fr\u0131ya icabet gerekmez,
Ruhu anda terk etme.<\/p>\n\n\n\n
Bazen en b\u00fcy\u00fck fark\u0131ndal\u0131k, bir ad\u0131m atmamakla ba\u015flar.
Durmak, geri kalmak de\u011fildir.
Susmak, vazge\u00e7mek de\u011fildir.
Beklemek, kaybetmek de\u011fildir.<\/p>\n\n\n\n
Ruhu anda terk etme.<\/strong><\/p>\n\n\n\n