Bir süredir fark etmeden hızlandık.
Düşünmeden karar veriyor, tartmadan yön değiştiriyoruz. “Şimdi”nin sesi o kadar yükseldi ki, “sonra”yı ve “niçin”i duyamaz hâle geldik. Oysa insan, sadece yaşadığı andan ibaret değildir; geçmişiyle, niyetiyle ve varacağı yerle anlam kazanır.
Bugün birçok hata kötülükten değil, aceleden yapılıyor.
Zevk, arzu, şevk ve nefs; bir an için her şeyi bastırabiliyor. O an öyle güçlü hissediliyor ki sanki başka ihtimal yokmuş gibi davranıyoruz. Zaman duruyor, dünya daralıyor ve insan, kendini o ana mecbur sanıyor. İşte aldanış tam da burada başlıyor.
Eskilerin sade ama derin bir sözü vardır:
“Dünya malı bal dadı, dünya adamı aldadı.”
Yani dünya tatlıdır; ama o tatlılık insanı fark ettirmeden aldatır. Sorun dünyanın kendisi değildir; onu nihai sanmak, geçiciyi kalıcı yerine koymaktır.
Bu yüzden mesele yalnızca zevk, arzu ya da şehvet meselesi değildir.
Mesele, dünyaya aldanmamak, anı putlaştırmamak meselesidir.
An yaşanır; ama hüküm kurmasına izin verilmez.
Çünkü an geçer, iz ruhta kalır.
Bazı düşünceler vardır ki, düzyazı yetmez; insan, kelimeleri durdurarak konuşur.
Zevki hayat sanan aldanır,
Ateşle ısınan, külle uyanır.
Her ateş, insanı hakikate götürmez;
Her yürüyüş de varış değildir.
Göz görmez olur bazen, vicdan susar,
İnsan, sustuğunu kader sanar.
Ruh lâl olduğunda, yön kaybolur;
İnsan, kendine sürgün olur.
Haz gelir, misafir gibi konar,
Güler yüzlüdür, yükünü saklar.
Giderken ardında iz bırakır,
O iz, ömre yoldaş olur.
Zaman susar, an hüküm kurar,
“Şimdi” der, başka ihtimali boğar.
Oysa an, emanet bir duraktır,
Ruh ebedîye yol alır.
Sabır, beklemek değildir yalnız,
Menzile açılan iştir biraz.
Her çağrıya icabet gerekmez,
Ruhu anda terk etme.
İnsan bazen sustuğunda, kendini daha net duyar.
Her istek emir değildir. Her çağrı cevap beklemez.
Bazen en büyük farkındalık, bir adım atmamakla başlar.
Durmak, geri kalmak değildir.
Susmak, vazgeçmek değildir.
Beklemek, kaybetmek değildir.
İnsan, anın içinde yaşar; ama ruhu anda terk ederse yolunu kaybeder.
Ve bazen en doğru motto, en sade olanıdır:
Ruhu anda terk etme.
Rafet ÇAĞLAR